Het Nieuwe Denken

Het verraad van Oranje

"Geef me de macht over het geld van een natie en het is me om het even wie haar wetten maakt."
(Mayer Amschel Rothschild)

De wereld is in gijzeling. Sinds de kredietcrisis breiden de banken hun macht in sneltreinvaart uit door niet langer enkel de derdewereldlanden maar álle naties aan een wurgend schuldinfuus te koppelen. De fenomenale renteschulden verhalen overheden via belastingen op de burgers. Het doel is gecentraliseerde totaalcontrole. Het banksysteem is daarbij het fundament in de manipulatie naar een wereldregering met een wereldleger, Wereldbank en wereldmunt. De macht van de bank is mogelijk omdat het bancaire geldsysteem is gebaseerd op een fantastische misleidtruc waarbij een selecte groep uit het niets 'geld' creëert en daarvan slechts een fractie in de bank (=computer) hoeft achter te houden, het zogenaamde 'fractioneel bankieren'. Al eeuwenlang heeft men toegewerkt naar deze (digitale) werelddictatuur. Met het verdwijnen van het muntgeld en de koppeling van iedere persoon en al zijn (geld)transacties aan een persoonsnummer in een centrale database is het zover.

Het Huis Oranje-Nassau heeft de wereldbevolking verraden. De ernstige gevolgen zijn dagelijks merkbaar en nemen in hevigheid toe. Het is een uiterst belangrijk onderdeel in de geschiedenis dat de mensheid tot schuldslavernij heeft gebracht. Toch besteden de geschiedenisboeken er nauwelijks aandacht aan en is deze historie tot dusver nagenoeg onbekend. Relaties worden niet gelegd. De achterliggende motieven verdoezeld. Deel III handelde over de verhuizing van de wereldelite vanuit Zuid Europa naar de Nederlanden leidend tot de 'Gouden Eeuw' met de eerste Wereldbank, effectenbeurs, multinational, aandelen, de eerste beursmanipulaties en beurskrach. Deel IV handelt over het verraad van Oranje.

De export van de Wereldbank, corporatie en bijbehorende elite naar Engeland

Alle handelingen die een moderne bank verricht worden vanaf de vroege zeventiende eeuw al door de Amsterdamse Wisselbank gedaan; de eerste mondiale centrale bank. Het privérecht om geld te drukken buiten het volk en de overheid om, hoort daar nog niet bij. Dat recht komt in 1694 toe aan de opvolger van de Wisselbank als Wereldbank: de Bank of England. Sindsdien is Londen het financiële hart van de wereld.

De Bank of England wordt opgericht onder de protestantse Willem III van Oranje-Nassau, Stadhouder van Holland, Koning van Engeland en moordenaar van de gebroeders De Witt, waarbij één vermoordde broer wordt ontkleed, ondersteboven opgehangen, ontmand en ten dele opgegeten en hun uitgerukte harten jaren tentoongesteld. Weer is religie het alibi voor oorlog. Dit keer tegen de Katholieke Lodewijk XIV van Frankrijk met een eeuwenlange nasleep van bloedvergieten in Noord Ierland tot gevolg. Met de bank verhuist ook de elitaire wereldtop naar Engeland – vanaf de achttiende eeuw de nieuwe wereldmacht – en neemt de East India Company als kopie van de VOC het zee monopolie over.

Met de 'Glorious Revolution' van Willem III van Oranje zou Engeland voorgoed protestants worden en een buffer vormen, tegen 'het grote gevaar' van de katholieken, zo luidt de officieel goedgekeurde geschiedenis. Glorieus blijkt de revolutie bij nadere beschouwing echter vooral in die zin, dat het een triomfantelijke machtsovername is van het elitaire kartel achter de banken dat voortaan het monopolie van geldcreatie zal bezitten.

Auteur-onderzoeker, Eustace Mullins schrijft dat het verkrijgen van een officiële koninklijke vergunning (charter) voor het vestigen van de Bank van Engeland – voor welke missie Willem is gesteund door de bankiers van Amsterdam – absolute topprioriteit heeft. Mullins is een protegé van de beroemde literator Ezra Pound die hij bezoekt als de laatste gedwongen is opgenomen in een psychiatrische kliniek vanwege zijn mening over president Roosevelt en het bankierskartel bestaande uit onder meer Rothschild, Warburg, Schiff en Rockefeller, die de aanval op Pearl Harbor hebben georkestreerd en in de uiterst winstgevende Tweede Wereldoorlog beide kampen volledig hebben gefinancierd.

Mullins vervolgt te vermelden dat Willems troonsbestijging de Engelse troon uitdrukkelijk heeft geplaatst in de lijn van de Zwarte Adel, waar hij sindsdien in is gebleven. Om de huidige koning, die nog eigenmachtig het geld creëert en uitgeeft, het veld te doen ruimen en het Engelse volk ontvankelijk te maken, veroorzaken de Amsterdamse bankiers in 1674 een grote financiële depressie, stelt Mullins. De onrust die hierdoor wordt veroorzaakt, plaveit de weg voor de troonsovername van het Huis van Oranje. De Amsterdamse bankiers lanceren bovendien een hevige campagne om de leidende aristocratische supporters van het oude bewind om te kopen, aldus Mullins' onderzoek.

De elitaire financiers: bankiers en zwarte adel

Leningen voor de revolutie verstrekken Sefardische bankiersfamilies als Lopes Suasso, De Pinto, De Medina, Pereira en Josef de la Vega. Baron Francisco Lopes Suasso is zelfs verbonden aan het hof als 'court jew'.iii Hij leent Willem III twee miljoen gulden, een astronomisch bedrag in die tijd. Zijn zoon Antonio (Isaac) Lopes huwt in 1714 de dochter van de Sefardische Moses Mendes da Costa, de 'governor' van de Bank of England. Na zijn vestiging te Londen in 1805 trouwt de Askhenazi Nathan Mayer Rothschild de Nederlandse Hannah Cohen, dochter van een schatrijke emigré uit Amsterdam en schoondochter van de bankier en beurshandelaar Montefiore: "zodoende gaat hij banden aan met de hoofden van de Sefardische gemeenschap die destijds de financiële wereld van Londen regeren via hun connectie met Amsterdam" schrijft The Jewish Encylopedia in haar entree over Rothschild. De oligarchie van bankiers zou Engeland in een ijzeren greep hebben. Robert McNair Wilson citeert op bladzijde 44 van zijn "The Mind of Napoleon", minister van financiën onder Lodewijk XVI, Jacques Necker over de situatie in het achttiende eeuwse Engeland:

"Het Engelse systeem was een financiële dictatuur, slim verhuld als kroonrepubliek. Deze oligarchie [...] beheerste het geld, beheerste de pers en beheerste de geldstromen van beide grote politieke partijen. Alzo beheerste zij het hele patronaat van de Kroon enerzijds en het gehele lichaam van politiek patronaat anderzijds."

Van de Nederlandse bankier Solomon de Mendina is bekend dat John Churchill, een van de belangrijkste edelen die het oude Engelse koningshuis de rug toe keren, van hem een omkoopbedrag van niet minder £ 6,000 per jaar per jaar ontvangt. Als dank verheft Willem III De Medina tot de adelstand. Met een bijzondere voorliefde voor de 'goede zaak van het protestantisme' hebben de leningen echter in de verste verten niets te maken.

Dat het bij de Gorious Revolution allesbehalve om het geloof gaat maar om macht en winstbejag, blijkt ook uit de woorden van Edwin Green in "An illustrated History of Banking". Veel machtige katholieke parlementsleden in het House of Lords hebben geld in de internationale Amsterdamse Wisselbank die gebruikt wordt ter financiering van de Glorious Revolution:

"Onder degenen die op deze wijze hebben gezorgd voor een veilig heenkomen" waren leden van het Engelse Gemenebest Parlement en het Deense hof, de Prins Palatijn en de Republiek Venetië. De Wisselbank werd ook gebruikt door de Spaanse Kroon ter subsidiëring van Zweden in de zestiger jaren van de zeventiende eeuw. In dit opzicht was de Wisselbank niet enkel een openbare bank voor Amsterdam en haar burgers maar ook een veilige haven voor andere Europese regeringen en politieke belangen."

U leest het: ook de Venetianen zijn van de partij. Maar het meest frappant is wel de bemiddeling van een oppermachtige Italiaan waarvan men zou verwachten dat hij toch wel het minst geïnteresseerd is in de 'protestantse zaak'. Schrijversechtpaar Rita Monaldi en Francesco Sorti onthullen in hun spraakmakende en in romanvorm geschreven historische onderzoek "Imprimatur" dat een van Willems belangrijkste geheime geldschieters niemand minder is dan de niet-zo-onschuldige paus Innocentius XI (1611-1689). Zelfs de verdrijving van de katholieke James II van de Engelse troon blijkt door de corporatieve bank van het Odescalchi imperium mede gefinancierd zijn, zo tonen de documenten door de schrijvers gebruikt voor Imprimatur.
Benedetto Odescalchi, alias Paus Innocentius XI, wordt geboren in een rijke bankiers en koopmansfamilie en geniet zijn opleiding bij de Jezuïeten. Hij is de zoon van een edelman uit Como, Livio Odescalchi, en Paola Castelli Giovanelli.ix Het schatrijke bankiersgeslacht Odescalchi is een gedistingeerde familie behorend tot de Zwarte Adel van Venetië en Genua. Zwarte adel trouwt enkel met elkaar: Ook Benedetto's moeder behoort tot de Zwarte aristocratie. Een bekende nazaat is H.E. Graaf Don Alberto Carlo Giovanelli (Graaf van het Heilige Roomse Rijk). En zo is de cirkel weer rond.

De werkelijke machthebbers doen niets rechtstreeks. De bankiersfamilie van de paus gebruiken voor hun geldverstrekkingen twee kanalen, aldus Monaldi en Sorti. De leningen van Innocentius XI komen terecht bij zowel de Admiraliteit van Amsterdam als talloze families uit de Hollandse economisch-financiële aristocratie. Deze families komen allen voor in de Grootboeken van de familie Odescalchi. Voor ontbrekende financiën plegen de Oranjes onder meer valsmunterij.

"De prinsen van Oranje zouden overigens grote financiële bronnen nodig hebben voor hun oorlogsondernemingen. [...]. Als de behoeften dringend zijn, kunnen ze tot daden aanzetten een prins onwaardig, met inbegrip van bedrog en verraad. Volgens de historicus van de mumismatiek Nicolò Papadopoli vervalste de munt van het prinsdom Orange in de 17e eeuw zomaar de Venetiaanse zecchini, waarbij de bijbehorende sancties gemakkelijk werden ontvlucht."

Behalve uit de geldhandel haalt de paus een groot deel van zijn winsten uit de slavenhandel. Om de feiten te camoufleren, vervalsen geschiedschrijvers in dienst van de macht de historie en verheffen en roemen de persoon van de paus op onterechte gronden. Uiteindelijk verklaart de kerk adel hem in 1956 zalig.i

Dat de enorme geldtransacties van Innocentius zo lang geheim konden blijven toont de ongekend grote macht van de werkelijke machthebbers achter de schermen, terwijl anderen de heetste kolen uit het vuur halen of met 'false flag' operaties zelfs de schuld krijgen toebedeeld. Dit laatste geldt in het bijzonder voor bepaalde groepen als geheel zoals tegenwoordig de moslims en vroeger de volgelingen van het jodendom. De mainstream media leggen vervolgens de valse connecties tussen moslims en terrorisme of tussen joden en de misdaden van het zionisme en de Israëlische staat.

Willem III van Oranje en zijn verraad van de wereldbevolking aan een private geldelite

Willem heeft voor zijn toekomstige verdeel-en-heers oorlogen resulterend in eeuwen Noord-Ierse terreur, geld nodig en klopt aan bij private financiers. De situatie is te vergelijken met het ontstaan van de Bank van Venetië in 1171. Andere mainstream bronnen melden dat deze bankiers de ambitieuze Willem, die tot dan enkel stadhouder is, al in Holland het koningschap van Engeland hebben aangeboden in ruil voor het recht om geld uit te geven.
William Guy Carr schrijft op bladzijde 23 van "Pawns in the Game" (1956):

"1689: Willem van Oranje en Mary, waren afgekondigd als Koning en Koningin van Engeland. [...] Hun [de financiers] eerste doelstelling was toestemming te krijgen een Bank van Engeland op te mogen richten en de schulden van Groot Brittannië aan hen te consolideren en zeker te stellen voor leningen verstrekt aan haar, om de oorlogen te kunnen voeren die zij zelf initieerden. Het is van belang te bedenken dat zodra de Nederlandse generaal [Willem van Oranje] op de troon van Engeland zat, hij de Britse schatkist overhaalde £ 1,250,000 te lenen van de bankiers die hem daar hadden geplaatst. [...] Aldus, voor de som van £ 1,250,000 verkocht koning Willem van Oranje het Engelse volk [en de gehele wereldbevolking daarna] als economische lijfeigenen."

Willem gaat akkoord met de draconische voorwaarden – zie hieronder – en verkwanselt in 1694 met zijn 'Royal Charter' welbewust het staatsmonopolie om geld te drukken ten dienste van het volk aan een private partij, in ruil voor financiering van zijn oorlog en volgens anderen: het koningschap. Zo vindt de Bank of England haar ontstaan. Daarmee heeft Willem III van Oranje zijn volk als schuldslaven uitgeleverd aan een oppermachtig groepje elitairen en is de belangrijkste stap gezet om de wereld in gijzeling te nemen, of zoals bankier Mayer Amschel Rothschild het later uitdrukt:

"Geef me de macht over het geld van een natie en het is me om het even wie haar wetten maakt."

Historicus Tony Claydon zegt het zo: "Willems besluit om in 1694 de Royal Charter te vergunnen aan de Bank [of England], een privaat instituut in eigendom van bankiers, is zijn meest relevante economische nalatenschap. Het legde de financiële fundering voor de Engelse overname van de centrale rol van de Hollandse Republiek en de Bank van Amsterdam (=Wisselbank] in het mondiale handelsverkeer van de achttiende eeuw." Als model voor de nieuwe Wereldbank dient de Amsterdamse Wisselbank.

Voorheen verzorgden overheden de uitgave van geld zelf. Met het nieuw verworven recht van een groep privébankiers om onbeperkte geld te mogen creëren voor de koning tegen een rentevergoeding is het fenomeen staatsschuld geïnstitutionaliseerd. Het is het ultieme machtsmiddel. De 'Glorious Revolution' is geen godsdienstrevolutie maar een 'Glorious Banking Revolution.' Van alles wat deze revolutie teweeg heeft gebracht bij de mensheid is de almacht van de centrale banken en de schuldslavernij de meest ingrijpende.

De rente die de bank aan de staat oplegt, vordert de staat terug via belasting van haar onderdanen. Niet langer staat het geld ten dienste van het volk maar staat het volk ten dienste van het geld. Van 'mon pauvre peuple' is ook bij deze derde Willem – residerend in door Daniël Marot ontworpen lusthoven als het weelderige Hampton Court en 'Klein Versailles', oftewel Paleis het Loo – niet de minste sprake.

Het banksysteem van de Bank of England vormt vervolgens het model waarop nagenoeg alle huidige centrale banken zijn gebaseerd. Door deze belangrijke rol is de City of London uitgegroeid tot het financiële centrum van de wereld. Ook de daar gevestigde effectenbeurs is gebaseerd op de beurs te Amsterdam. Verder bevinden zich er de oudste en belangrijkste vrijmetselaars-grootloge; de United Grand Lodge of England, de belangrijkste kranten, alle kantoren van Britse banken, 385 buitenlandse banken en 70 Amerikaanse banken. Dit economische wereldhart is misschien wel de zwaarst bewaakte plek ter wereld en vormt sinds 1649 een 'city-state' binnen het Verenigd Koninkrijk, gelijk het religieuze centrum op aarde; Vaticaanstad binnen Rome, en het militaire middelpunt van de wereld; de aparte corporatie van het District of Colombia (DC) binnen Washington. De drie vormen aparte stadsstaatjes, gedeeltelijk of geheel onafhankelijk van het land waarin ze zich bevinden. Ze voeren elk hun eigen vlag (klik vlag Vaticaan, DC en City) waarvan de drie sterren in de vlag van het District of Columbia zouden staan voor de drie City-States en hebben alle drie een obelisk, het phallische symbool van almacht, verwijzend naar de zonnegod Amen (Ra) die religieuzen wereldwijd nog altijd aanroepen als afsluiting van hun gebed (klik Vaticaan, DC en City).
De City of London staat onder leiding van The City of London Corporation met aan haar hoofd de Lord Mayor of the City of London. De gerenommeerde Rough Guide to England zegt erover:

"De Corporation die de City bestuurt als een éénpartij-ministaat, is een ongereconstrueerd old boys' netwerk waarvan de middeleeuwse praal de zeer reële macht en rijkdom camoufleert die het bevat."

De Glorious Banking Revolution

Sir William Paterson is de officiële spreekbuis van het bankierskartel en toekomstige eigenaars van de op te richten private Bank of England. Hij is een Schots bankier en handelsman; sterk voorstander van Grotius' vrijhandel. In 1685 gaat Paterson naar Amsterdam, destijds het hoofdkwartier van de Engelse Whigs, alwaar hij deelneemt aan de revolutionaire beweging en campagne die in 1688 aan Willems intocht te Engeland vooraf gaat.xxiii In Amsterdam investeert hij zijn fortuin in de daar aanwezige banken, alvorens rond de machtsovername van Willem III naar Engeland terug te keren voor de stichting van de Bank of England.

Bij het verlenen van de Royal Charter voor de stichting van de Bank of England in 1694 heeft Willem III van Oranje met de volgende zaken ingestemd:
Het alleenrecht van de bank om geld te drukken voor de overheid (issue of notes)

Professor Caroll Quigley, voormalig mentor van Clinton, en onderzoeksjournalist Ellen Hodgson citeren van Paterson de volgende uitspraak: "De bank heeft het recht van renteheffing op alle geld dat zij uit het niets creëert." Deze uitspraak is onder andere te vinden in een circulaire om aandeelhouders aan te trekken. Dat 'niets' bestaat destijds uit het papiergeld dat de bank mag drukken, zonder gouddekking. Voor elk pond goud in de kluis, mag de bank tien ponden in papiergeld uitgeven. Dit beginsel van 'fractioneel bankieren' passen alle moderne centrale banken tegenwoordig toe. Sinds 1971 is onder president Nixon de goudstandaard echter helemaal opgegeven en ontstaat 'geld' enkel bij de gratie van de drukpers of tegenwoordig: het toetsenbord van de computer.

Het recht over het gecreëerde geld rente in rekening te brengen aan de staat

De rentevergoeding bedraagt 8% waarmee het fenomeen staatsschuld is geboren. Onmiddellijk wordt betaling ingevoerd op een groot aantal goederen. De staatsschuld wordt vervolgens verhaald op de burger in de vorm van belastingen. Door deze constructie lopen de bankiers geen risico en zijn zij verzekerd van een 'eeuwigdurend' inkomen.

Het papiergeld van de te vestigen Bank of England moet 'legal tender' zijn

Dat wil zeggen, ondanks de waardeloosheid van het papier zelf, door de overheid gelegaliseerd als betaalmiddel. Dit betekent voor de bank dat zij van haar zijde behalve voor de drukkosten geen kosten hoeft te maken voor geldcreatie, noch het gedrukte papiergeld door werkelijke waarde hoeft te dekken, maar door rente wel maximale winsten incasseert en zich daadwerkelijke waarde mag toe-eigenen bij onteigening van schuldenaars.
Het onafgebroken handhaven van schuld

Patterson wil voorzien in een 'fund for perpetual interest', hetwelk inhoudt dat het geenszins de bedoeling is dat wordt terugbetaald. Feitelijk is er sprake van een permanente lening waarover rente wordt betaald zonder de hoofdsom ooit terug te betalen. Dit betekent niet minder dan een revolutie in overheidsfinanciën. Bij de creatie van geld voor de overheid ontstaat dus onmiddellijk schuld: geld ÍS schuld. Zo houden de eigenaars van de bank als schuldeisers hun politieke invloed. (Willem maakt voor zijn oorlog in 1694 een staatsschuld bij de Bank of England van 1.250,000 pond sterling tegen een rente van £ 100,000 per jaar. In 1698 is deze schuld gestegen tot 1.600,000 pond).

De geldcreatie in privéhanden

Het eigendom van de centrale Bank of England is in privé handen.

De geheimhouding van aandeelhouders

De namen van deze eigenaar-bankiers blijven geheim en zij krijgen het recht de Bank of England te vestigen: de nieuwe centrale Wereldbank. Het zijn "goed bekend staande vermogensbeheerders en handelslieden van hoog aanzien."

De corporatie: 'assets'-graaiende grijparm van de centrale bank

Naast de bank ontstaat ook de corporate East India Company, geheel naar VOC-model eveneens onlosmakelijk verbonden aan de centrale bank en de overheid, zoals de huidige multinationale corporaties, banken en (meeste) overheden ook een drie-eenheid vormen. Via het immense Britse wereldrijk dat de East India Company bijeen rooft, verbreidt deze private partij de invloedssfeer van de machtselite. Opium en slavernij zijn wederom hoofdingrediënten van de winst. De armoede en verslavingsproblematiek door de Engelse opiumhandel is zó ernstig dat deze uiteindelijk uitmondt in de opiumoorlogen. Dr. John Coleman stelt in "The Conspirators' Hierarchy" dat de luxe hoog gecultiveerde 'gentlemen' uitgezonden met de East Indian Company uit naam van het Britse Empire "uitsluitend werden gefinancierd vanuit het enorme inkomen verkregen uit de ellende van de miljoenen aan opium verslaafde Chinese koelies".

Willem III vaardigt in 1701 opnieuw een Royal Charter uit, dit keer tot de oprichting van een corporatie voor slavenhandel en -uitbuiting waar hijzelf aandeelhouder van is, bekend onder de vroom klinkende naam "De vereniging ter verspreiding van het evangelie in overzeese gebiedsdelen" (Society for the Propagation of the Gospel in Foreign Parts, thans USPG). Onder de vlag van bekering van 'wilden' ontvoert, detineert, transporteert en verkoopt deze organisatie mensen voor slavernij, als een van grootste ondernemingen ooit op dit gebied zoals de Hollandse West-Indische en Oost-Indische (!) Compagnieën daar in de zeventiende eeuw het meest bedreven in zijn (Zie "De strijd tegen de menselijkheid"). De SPG-corporatie brandmerkt de slaven in de verzamelkampen met het woord 'Society' om hun eigendom van de SPG te verzegelen. Zij werken zich vervolgens letterlijk dood (waar kennen we deze praktijken meer van?).i

Bank of England vervolgens gedomineerd door Rothschild

In de negentiende eeuw domineert de familie Rothschild de Bank of England, Britse economie en de internationale geldhandel. Ooit begonnen in Frankfurt, de standplaats van de huidige Europese Centrale Bank, traceert de familie haar wortels tot de Ashkenazi's, het eerder besproken nomadenvolk uit het immense Khazarië.

Aan het begin van de eeuw wordt Rothschild in één klap de machtigste en rijkste man van Engeland door met voorkennis te speculeren op de afloop van de Slag bij Waterloo. De geschiedenis hiervan is genoegzaam bekend: Zijn uitstekende koeriersdienst informeert hem over het verlies van Napoleon bij Waterloo, waarop hij op de beurs doet voorkomen alsof juist de Britten de slag hebben verloren, met als gevolg dat beurshandelaren massaal hun aandelen van de hand doen en Rothschild ze voor een appel en een ei opkoopt. Volgens de officieel goedgekeurde bronnen is dit een legende; een mythe. Hoe Rothschild in 1815 anders aan zijn immense vermogen zou kunnen zijn gekomen leggen deze bronnen echter verder niet uit. Of het nu gaat om de oranjemythe of de 9/11-'Al Qaida aanslag': mythe verklaart men tot historie en historie tot mythe. Fair is foul, and foul is fair.

Voor Europese overheden en koninklijke families treedt Rothschild op als officiële bankier met name door het verstrekken van enorme leningen voor grote projecten, vooral oorlogen. (Thans treedt Rothschild op als 'adviseur' van overheden bij privatiseringen). De overheidsleningen geven hem almacht. Met het voorwerk verricht door Willem III kan hij nu uitspraken doen als:

"Het maakt me niet uit welke marionet is geplaatst op de troon van Engeland om het Imperium te regeren. De man die de geldvoorziening van Groot-Brittannië beheerst, beheerst het Britse Rijk en ik beheers de Britse geldvoorziening."

Zo financiert hij de Slag bij Waterloo, de Bank of England, het Suezkanaal en later de staat Israël. In 1825 verstrekt N.M. Rothschild een lening aan de Britse overheid ter voorkoming van de ineenstorting van het Britse banksysteem. Alfred de Rothschild wordt in 1869 directeur van de Bank of England en blijft dat 20 jaar. Hij vertegenwoordigt de Britse overheid op de Internationale Monetaire Conferentie te Brussel van 1892. Steeds is de familie haantje de voorste als het gaat om centralisering van macht in privéhanden. Slavernij, het summum van machtsmisbruik, vindt hij bij bedrijfsvoering geen probleem, zo blijkt uit de documenten over zijn slavernijverleden, onthuld door de Financial Times. Rothschild is behalve bij het centraliseren van bancaire macht tevens de grootste drijvende kracht ter wereld achter het centraliseren van corporate macht door het grootschalig opkopen van bedrijven, al of niet onder eigen naam.

Rothschild en uw Staatsbank verregaand verstrengeld

In 1980 neemt Rothschild de leiding bij het internationale fenomeen van privatisering. Recentelijk heeft Rothschild 'geadviseerd' over meer dan duizend fusies en daarnaast enige van de grootste corporate 'herstructureringen' ter wereld. Het gevolg is dat corporaties wereldwijd het monopolie krijgen op de voorziening van essentiële basisbehoeften als water, voedsel, energie, gezondheid en informatie. Met name op de communicatienetwerken versterkt deze bank haar greep. U begrijpt natuurlijk waarom: communicatienetwerken en media zijn de ruggengraat van machtsuitoefening. Wie de communicatie beheerst, beheerst de mensheid.

Zo heeft ABN Amro Rothschild al in 1997 het grootste Australische Telecombedrijf geprivatiseerd. U leest het goed: ABN Amro Rothschild! Zo staat de door uw belastinggeld gefinancierde commerciële staatsbank namelijk tot nu toe in het buitenland bekend. ABN Amro is het toonbeeld van wat Mussolini typeerde als kenmerk van het fascisme, namelijk de "samensmelting tussen staats en corporate macht". De staatsbank is in 1996 een verregaande belangenverstrengeling aangegaan met Rothschild door het bundelen van de aandelen aankoop op de internationale kapitaalmarkt. Samen met Rothschild berooft uw bank wereldwijd burgers van hun macht te beschikken over water, energie, communicatie en voedselvoorziening, door essentiële dienstverlening hierin gespecialiseerd, te privatiseren en over te hevelen naar de corporaties, die vaak nog gespekt worden met overheidssubsidies.
In 1999 'adviseerde' Rothschild Nicaragua bij de verkoop van het staats telecombedrijf. Na eerst het staatsoliebedrijf Petrobras van Brazilië te hebben opgekocht, richt Rothschild zich op de Braziliaanse telecomsector.li Fiji-telecom is eveneens al in 1996 opgekocht door de bank. Rothschild 'adviseert' Turkije bij de verkoop van het staatsbedrijf Turk Telecom in 1999. En ga zo maar door. ABN Amro Rothschild schrijft in haar 'advies' over de verkoop van het Australische staatstelecombedrijf dat zij de grootste speler zijn ter wereld op het gebied van de privatisering van telecombedrijven. Zo 'adviseert' ABN Amro Rothschild overheden bij de verkoop van de drie grootste Aziatische telecombedrijven, British Telecom, Deutsche Telecom en Swiss Telecom, schrijft de bank in het adviesdocument aan de Australische overheid.

De corporate leegroof van Nederland

Ook Nederland wordt leeggeroofd door deze bank. Nuts- en kleinere privébedrijven vallen ten deel aan de banken en corporaties. Zo heeft de Nederlandse Staat 105 miljoen aandelen KPN – het nutsbedrijf ooit van uw belastinggeld betaald – verkocht aan ABN Amro Rothschild die dat aan haar 'adviseerde.' Daarnaast is Rothschild betrokken bij de verkoop van aandelen Super de Boer, adviseert Rothschild de staat bij de verkoop van Fortis Corporate Insurance, adviseert Rothschild bij de verkoop van het productiebedrijf van uw biometrische persoonsbewijs aan het Franse Sagem waardoor uw vingerafdrukken zijn beland bij de Franse militaire industrie, adviseert de bank bij de verkoop van distributiebedrijf Hagemeyer, adviseert zij bij de beursgang van waterleidingenfabrikant Wavin en autofabrikant Spyker.

Maar de grootste troef is wel een ander van oorsprong Nederlands bedrijf: Rothschild is als sponsor en adviseur betrokken bij Shell en bekleedt er directiefuncties. In 1911 wordt Rothschild de grootste aandeelhouder van dit bedrijf. De andere grootaandeelhouder is koningin Beatrix.

Behalve met de ABN-Amro is Rothschild ook een samenwerkingsverband aangegaan met de Rabobank. De laatste van oorsprong deels Boerenleenbank gaat met Rothschild "agribusiness en voedingsbedrijven 'adviseren.'", uiteraard volgens de regels van de corporate Codex Alimentarius.

Terwijl tijdens de kredietcrisis vele kleinere banken en bedrijven sneuvelen, boekt Rothschild met zijn opkoopactiviteiten in 2008 een record winststijging van 31% (€ 459 miljoen) en betaalt megabonussen aan haar staf.

Moederbedrijf ("ultimate holding company") gevestigd in Nederland

Concordia BV, gevestigd aan de Apollolaan 133-135 te Amsterdam is de onopvallende naam van het overkoepelend bedrijf waaronder Rothschilds Continuation Holdings AG valt, dat op zijn beurt weer het moederbedrijf is van de verschillende Rothschild banken met de hoofdvestiging in Londen. In elk geval tot 2007 is deze Nederlandse koepelvestiging het uiteindelijke moederbedrijf van waaruit Rothschild en Cie het gehele bankimperium bestiert, aldus, ondermeer de nieuwsdienst van de London Stock Exchange. Volgens Wikipedia is dat nog steeds zo. Reuters duidt Concordia aan als " The ultimate holding company" van de Rothschild Banking Group. De huidige directeur, David de Rothschild is er voorzitter. Daarnaast is Rothschild Europe BV, gevestigd aan de Herengracht 556.

Directeur David de Rothschild laat zich zelden publiekelijk uit maar erkent dat er een 'global governance' (eufemisme voor wereldregering) zal komen: "Baron Rothschild deelt de visie van de meeste mensen dat er een nieuwe wereld orde is. Naar zijn mening zullen banken hun schuldpositie omlaag brengen en er zal een nieuwe vorm van global governance komen", schrijft het staatsblad van Abu Dhabi 'The National' op 6 november 2008.
Dat is dan een mooie geruststelling.

Met dank aan: Fr. Zegers

Zie ook: Anarchiel