Kijk om je heen, blijf dicht bij en zie de conflicten in het gezin. Eigenliefde en zelfzucht spelen een steeds nadrukkelijker rol in het leven van de mensen. In welk gezin is geen conflict, welke ouder heeft niet één of meerdere conflicten met zijn kinderen gehad, of heeft deze nog steeds. We voelen ons allemaal op zeker moment gekrenkt en menen daar iets aan te moeten doen.
Vrede in de harten van de mensen, het is ver te zoeken!
Uiterlijke voorwaarden kunnen misschien veranderen, maar de (niet-goddelijke) mens blijft onontkoombaar trouw aan zijn ware, in essentie zelfzuchtige aard. Zelfzucht in al zijn gradaties is de drijfveer voor alle mensen. Het is voor mensen niet mogelijk zich daar van te bevrijden, tenzij ze het zelf volledig opgeven.
De diepste en meest uitgekristalliseerde vorm van zelfzucht is die van de keiharde op zichzelf gerichte mens die van de wieg tot het graf volledig en alleen maar van zijn eigen persoonlijke belangen uitgaat. Zo iemand onderhoudt geen enkele emotionele band. Zelfs familiebanden zoals de band met zijn moeder, zijn huwelijkspartner of zijn kind kunnen hem niet beïnvloeden. Deze vorm van zelfzucht, die alles en iedereen buitensluit, is zelfs onder het niveau van het dierlijke, want zelfs in het dierenrijk zijn er banden van liefde op basis van instinct tussen een moederdier en haar jong, hoewel misschien maar tijdelijk. De moeder kan vaak een vorm van zelfopoffering tonen om haar kroost te beschermen.
Het blijkt dat dit soort zelfzucht overal ter wereld snel groeit. Dat is het bewijs dat de mensheid snel afglijdt tot beneden het niveau dat nog menselijk genoemd kan worden. Het laat de noodzaak van de naderende eindfase van de huidige wereld-cyclus duidelijk zien.
Een iets hogere vorm van zelfzucht sluit de familie in, hoewel het zelf de centrale factor blijft. In deze groep spreken de bloedbanden na verloop van tijd een duidelijke taal. Deze taal is eenvoudig te begrijpen want het zorgen voor familieleden en dingen voor hen doen is uiteraard zelf-verwezenlijkend en zelf-versterkend, en daarom heeft het, het effect van een aanzienlijke vergroting van het ego. Het is een vorm van zelfzucht waarin alle hooggeprezen kwaliteiten van het vader- en moederschap uitgedrukt worden.
Deze familievorm van zelfzucht is onderhevig aan alle mogelijke culturele conditionering en wordt geregeld en gesteund met vele door mensen opgestelde wetten. Het feit dat het een vorm van zelfzucht is blijkt duidelijk uit het plezier, de inspanning, de lofprijzing en trots die mensen laten zien als hun familieleden succes hebben in het leven, soms zelfs ook als dit succes niet op een behoorlijke en ethische manier bewerkstelligd is.
Als er twee families kibbelen omdat ze hetzelfde willen maakt het nog veel duidelijker dat zelfzucht aan de wortel ligt van familiebanden. De twee families bestaan ieder op zich misschien uit prima mensen, maar desondanks ontwikkelt zich een venijnig gevecht tussen hen. Zo’n conflict heeft dezelfde emotionele basis als de astrale krachten die ooit de primitieve holbewoner tot actie dreven, en die krachten voeden het voortdurend. De vormen van het conflict zijn misschien anders, maar de essentie en de resultaten blijven altijd dezelfde: strijd, nederlaag en zinloze kinderachtigheid.
Zelfzucht kan ook uitgroeien tot iets dat een hele groep, natie of ras omvat. Dat kennen we maar al te goed, en oorlog heeft nog nooit iets opgelost. Als een individu aangestoken wordt door de zelfzucht-psychose van een groep of natie, dan zullen andere vormen van zelfzucht zeker niet ver weg zijn. Integendeel, die kunnen erdoor worden opgewekt, want de belangen van de individuele mens kunnen heel gemakkelijk bedreigd worden door die van de groep. De krachten van zelfzucht in het individu komen zo onder nog veel meer druk te staan, en het onvermijdelijke gevolg is het uitbreken van een conflict!
Maar toch, willen we goed begrijpen wat bedoeld wordt, dan moeten we niet vergeten dat als zelfzucht positief gecultiveerd wordt, dit altijd gepaard gaat met een morele ontwikkeling. Er bestaan talloze voorbeelden van mensen die hun eigen persoonlijke belangen opofferen voor hun familie, hun groep, land, natie, of zelfs hun ras. De wereldliteratuur staat vol van zulke heroïsche verhalen. Misschien moeten we een groot deel daarvan met een korreltje zout nemen, want de bereidheid om offers te maken is vaak verweven met een of andere vorm van zelfzucht. Desondanks blijft het een feit dat de positievere vorm van zelfzucht wel degelijk samen kan gaan met morele ontwikkeling, als die bijvoorbeeld gestimuleerd wordt door religie en menslievendheid, en gesteund door wetgeving.
En nu nadert de mensheid dus eindelijk de hoogste sporten van de ladder van de cultuur van zelfzucht, die vanzelfsprekend gecamoufleerd wordt door allerlei morele waarden. Als iemand de hoogste sport bereikt heeft, en als dus alle andere sporten ook in gebruik zijn - want dat is hoe ladders werken - dan zal hij ontdekken dat hij niet hoger kan klimmen. Dit zal het eindsignaal zijn van het hele Arische tijdperk, zoals we nu aan het eind zijn van een fase van dat Arische tijdperk. Deze hoogste sport van de ladder heeft te maken met het versmelten, verenigen en integreren van het gehele menselijke ras. In ieder tijdperk, en ook in iedere fase van ieder tijdperk, speelt zich deze ontwikkeling van begin tot eind af. De eindfase is bereikt als alle onderscheid tussen naties, tussen groepen van samenwerkende naties, en tussen rassen allemaal verdwenen is.