Het Nieuwe Denken

Het woord ‘vrijheid’, dat men op verschillende manieren kan verklaren, leggen wij zo uit: Vrijheid is het recht om te doen wat de wet toestaat. Deze uitlegging van het begrip legt de vrijheid volledig in onze hand, omdat de wet datgene zal vernietigen of oprichten wat wij voor gewenst houden.

Je zou kunnen zeggen dat hoe meer iemand is ‘ opgeleid’, hoe dommer hij of zij is. Dat klinkt tegenstrijdig, maar als je er even over nadenkt, is het de logica zelf. Ze hebben jaren achter de rug van zielloze informatie opslag die enkel is gedicteerd door een machtige elite om later door hen gediend te worden, zonder ooit het vermogen te hebben ontwikkeld om kritisch en onafhankelijk te denken, laat staan te leven. Ze praten na wat hen is opgedragen en als je hen vraagt om iets te verklaren, dan herhalen ze alles nog opnieuw, maar dan met andere woorden. Ja ja. En dan maar pochen met de diploma’s en eretitels. Ze zijn er van overtuigd dat ze tot de elite van de mensheid behoren, kijken neer op de gewone man en zijn daar allemaal ook nog eens bijzonder trots op ook.

Zij zijn het die een nep leven leiden, maar probeer ze dat maar eens aan het verstand te brengen. Je vindt veel verzet tegen de macht in de wereld en die ligt uiteraard niet bij de elite, maar wel bij het gewone volk. Maar het verzet is niet per definitie een hoopvol fenomeen en vaak eerder een daad van emotie en machteloosheid en wanhoop, dan van echt gezond en evenwichtig verstand. Vanuit angst kan het leiden naar frustratie, haat, wraak en fascisme en dus ook naar geweld. Een logische reactie is vanuit die ontevredenheid dat mensen altijd naar een zondebok gaan zoeken om hun frustraties op af te schuiven eerder dan dat zij zelf proberen hun problemen op te lossen. Daarom vind je ook veel racisme naar minderheidsgroepen toe. Er is altijd wel een jood, neger, indiaan of moslim die verantwoordelijk is voor de ellende van anderen, wat natuurlijk belachelijk is.

Natuurlijk waren de opstandelingen in de Derde Wereldlanden zoals die verenigd waren in de arbeiders en boerenbewegingen en vooral gewapende militaire revolutionaire vrijheidsstrijders ook geen lieverdjes, maar wat wil je? Als je wanhopig bent en niet meteen een uitweg ziet, grijp je al snel naar de wapens, gewoon om je te verdedigen en dan wordt je al snel dezelfde als de onderdrukker. Beiden zijn even dom. Dat is de reden dat een volksopstand nooit ofte nimmer zal lukken, want je houdt je bezig met de verkeerde dingen. Je gaat in op provocatie. Dat is vragen om moeilijkheden, want hoe je het ook went of keert, de oorlog aan een supermacht is niet te winnen, want die zijn gewoon veel sterker. Oorlog is oorlog. En wie vechten wil kan dat altijd. Er is altijd wel een tegenstander en nooit zul je een oorlog kunnen winnen, aan welke kant je ook staat.

Dus die onderdrukte volken weten nooit echt waar ze aan beginnen. Aangezien ze ook niet het fijne van de zaak kennen beseffen ze niet tegen wie ze het opnemen. Ze weten niet hoe machtig uitgerust en georganiseerd hun tegenstander is. Dus die strijd is dus bijvoorbaat al verloren en brengt alleen maar pijn en verdriet met zich mee. Het doet eerder denken aan ongewilde zelfmoord. Vrijheidsbewegingen, socialistische regeringen die een rechtvaardiger democratie voorstaan, het zal allemaal op termijn gedoemd zijn te falen want je bent weer met een ‘systeem’ bezig.

Je zal je misschien hebben ontdaan van je vroegere onderdrukker maar dan moet toch weer alles opnieuw beginnen en waar een organiserende top is, is een nieuwe regering, is altijd vroeg of laat onenigheid. Altijd zullen er wel mensen toe worden aangetrokken die misschien met de beste bedoelingen, later toch de mogelijkheden voor zichzelf beginnen te zien en corrupt worden en dan spreken we gewoon van een wisseling van de macht, van onderdrukker. Kijk naar Venezuela en je ziet wat er gebeurt als de arbeiders aan de macht komen. Of nu de ene groep onderdrukt wordt of de andere, het maakt niets uit.

Een regering heeft het kenmerk dat ze een bevolking moet besturen en organiseren om het land zo in een welvaartspositie te brengen. Maar dan, indien zo’n overname zou lukken, moeten die mensen toch weer hard werken en gehoorzamen aan allerlei wetten en verplichtingen opgelegd door anderen (de nieuwe regering) en dat zal altijd opnieuw leiden tot ontevredenheid en frustratie. Ze begrijpen gewoon het principe niet. De MACHT is hier al sinds mensenheugenis. Zij zijn de meester-dieven hier. Dus als je hun logica volgt, is het heel aannemelijk dat ze constant waakzaam zijn en dat dat zo blijft. De VS. bijvoorbeeld, vraag het aan het Pentagon, is 24uur op 24 in oorlog.

Daarom is het ook zo’n machtige organisatie. Daarom is er ook zo iets als een ministerie van defensie (vroeger ‘oorlog’). Het Pentagon, geheime inlichtingendiensten, trainingskampen enz., het is hun wereld. Zij zijn hier de baas. Dus als er een land op het onzalige idee komt om zich daarvan los te maken en voor zichzelf te beginnen komt dat in hun ogen, neer op ‘stelen van de baas’. Het is hetzelfde als een klein gangstertje heel naïef op een internationale maffiaconferentie zegt “jongens, ik hou het voor bekeken. Ik ga voor mijzelf beginnen en van nu af neem ik de controle over. Dat mag toch hè?” Ja, dag Jan. Net zoals die maffiabazen allemaal samen eens smakelijk in de lach schieten om daarna de nieuwgeboren clown neer te schieten, zal de wereldmacht dat ook niet toestaan en de verrader een afstraffing geven.

Als wereldorganisatie is het een beetje onnozel om zomaar eens toe te geven en te zeggen: “vooruit dan maar. Maak er iets van en als je iets nodig hebt roep je maar”. Zo denken zij niet. Het is geen liefdadigheidsinstelling hè? Dat is niet de naam van het spel. Het gaat om winnen en als je aan het winnen bent zou het nogal dwaas zijn om anderen wat groeiruimte te geven. Waar het op aan komt is je macht te blijven uitbreiden en iedereen aan je gezag en autoriteit te onderwerpen. En dan moet je wel meedogenloos te werk gaan want anders kom je er niet. Elke vorm van groei van de andere spelers is gewoon onaanvaardbaar omdat dat betekent dat jouw macht in het gedrang komt en dus een bedreiging vormt. Dus is “zero tolerance”, het spel dat er gespeeld wordt. Het is pure oorlog.

De macht zit in een onwetendheid van jewelste en omdat ze niet beter weten, menen ze gewoon dat ze in het volste recht zijn. Ze zijn er zelfs van overtuigd. Anderen die hetzelfde doen, worden altijd als potentiële dieven gezien.

Dus als een land onafhankelijk wil worden is het een normale reactie om als oorspronkelijke Heerser te zeggen: “Hela hola! Dat grapje gaat niet door. Dit is ons spel en het wordt volgens onze regels gespeeld”. Stel dat zo’n land echt onafhankelijk word, het zou niet lang overleven in zo’n vijandige wereld waar iedereen tegen hen is en dat zou betekenen dat ze toch ook op termijn hetzelfde controlespel moeten spelen als de anderen. Je zit toch altijd weer met een systeem. Een regering. Ook al is het deze keer een democratische. En zoals gezegd, is dat systeem nooit bedoeld om het de mensen aangenamer te maken en ze te bevrijden. Ook al denkt iedereen van wel. In tegendeel. Het was bedoeld om zo snel mogelijk zoveel mogelijk uit de grond te halen, onder het mom van ‘vrijheid’. En landen die onder dat juk uit willen denken natuurlijk in verheven termen als ‘vrijheid en gelijkheid voor iedereen’, gewoon omdat dat nu net hetgeen is dat ze in het oude systeem misten en waar ze onderuit willen.

Maar ze vergeten dat, eenmaal die nobele revolutie gelukt is, alles toch gereorganiseerd en geregeld moet worden en dan begint het hele spel opnieuw. Dan begint hun overheersing, en zo blijven we bezig natuurlijk. Het zijn allemaal heel nobele dingen en het is heel begrijpelijk om je onder tirannie uit te willen wurmen, maar uiteindelijk komt het gewoon neer op een verandering van gevangenis. De revoluties en opstanden hebben dus maar één ding voor ogen: Vrijheid. Maar kennen ze wel vrijheid? Weten ze wel waar ze zich naar moeten richten? Neen, ze weten het niet en daarom zal een (gewapende) revolutie of een systeem de mens nooit vrijheid geven. Dat is een grote illusie.

Echte vrijheid is iets heel individueels. Het gaat over vrijheid van angst en vrijheid van verlangen. En vooral gaat het om kennis hebben over de menselijke aard en de bedoeling van het leven. Het gaat over geluk en vrij genieten. Bewustzijn. En dat zal je nooit vinden in een systeem of door een revolutie.

Binnen een systeem moet je werken om te overleven omdat je niet beter weet. Je weet niet hoe het anders kan. En niemand kan er vrijgelaten worden om te doen wat hij wil, want anders kun je nog moeilijk van een systeem spreken. En dat is altijd onwetendheid. In een vrije wereld moet je gewoon niks en mag je alles. Maar om tot dat inzicht te komen moet je heel veel beperkte overtuigingen achter je laten en veel simpeler gaan denken. Jullie kunnen gewoon geen simpele dingen aannemen omdat jullie je gewoontegetrouw richten naar moeilijke dingen en denken dat de antwoorden daar liggen.

Als je tegen een systeem protesteert of dit of dat eist van de regering, omdat je niet content bent en niet meer met je wil laten sollen, dan is dat allemaal heel nobel en zo, maar uiteindelijk erken je het gezag van die regering dan toch nog altijd, want je eist of vraagt iets aan hen. Je vraagt hun toestemming. En dat is nu net het probleem. Je hebt aan niemand iets te vragen. Zolang je het wel doet geef je het systeem bestaansrecht, en hoe je het ook went of keert, het hangt dan van hun af of je het krijgt of niet. En zo houd je het systeem zelf in stand.

Je als groep losscheuren van een systeem om “De Vrijheid” te ervaren is kinderachtig en naïef. Iedereen, elke ziel, in het bewustwordingsplan heeft zijn eigen agenda en tempo om dat vroeg of laat te bereiken. Dat is dus iets heel individueels waar je anderen niet voor nodig hebt. Dat is nu eens iets waar je helemaal alleen door heen moet. Het is ondenkbaar na een geslaagde revolutie een menigte toe te speken en te zeggen: “En nu beste mensen, zijn we allemaal vrij”. Maar dat is niet de vrijheid waar we hier van spreken.