| 
| Hits: 2556
De laatste tijd wordt er veel geschreven en gepraat over de verlosser die naar de aarde komt. Vrijwel alle volkeren op deze aarde geloven in een Messias die hen komt bevrijden. De christenen geloven bovendien nog in een opname die voorafgaat aan de Messias. De opname moet hen redden uit de handen van de antichrist die de laatste jaren van de eindtijd op aarde zal regeren. De eindtijd is de tijd die in het laatste hoofdstuk van de Bijbel beschreven wordt en een periode van circa 3,5 jaar omvat. Die periode wordt als uiterst zwaar voor de mensheid beschreven en als God de dagen niet zou bekorten, dan zouden de mensen die periode niet levend door kunnen komen. Behalve de door de christenen beschreven periode zijn er talloze volkeren die er stellig van overtuigd zijn dat er in 2012 een omslag komt waarbij de wereld totaal van uiterlijk gaat veranderen.
Als we nu naar de gebeurtenissen kijken die overal in de wereld plaatsvinden, dan moeten we op zijn minst erkennen dat de huidige tijd past in de beschrijvingen van het laatste apocalyptische hoofdstuk van de Bijbel. Daar waar gesproken wordt van oorlogen en geruchten van oorlogen is dat een zinsnede die iedereen zal herkennen. We leven in een tijd van oorlogen en geruchten over oorlog. Ook wordt gesproken over een toename van aardbevingen en andere natuurrampen. Iedereen zal onmiddellijk moeten toegeven dat het aantal natuurrampen de laatste 50 jaar enorm is toegenomen en dat is niet alleen te wijten aan een betere nieuwsvoorziening. Kijken we naar het politieke wereldtoneel dan zien we dat we aan de vooravond staan van grote instabiliteit. In Nederland neemt door onvrede de politieke versnippering sterk toe. De gevestigde partijen verliezen hun aanhang en opportunistische partijen zien we sterk groeien. Overal om ons heen kunnen we zaken zien ontwikkelen die rechtstreeks uit het laatste hoofdstuk overgenomen lijken.
Een van de belangrijkste punten waar de christenen naar kijken is het getal van het beest. Hiermee bedoelen zij de chip
die in de mens geplaatst wordt zodat de overheid maximale controle over hem krijgt. Met die chip kan de mens betalingen doen, zich identificeren, met openbaar vervoer reizen etc. De technologie is ondertussen zover ontwikkeld dat dit geen fictie meer is. In feite kan de overheid dit op elk moment doorvoeren. Dat brengt ons bij een ander punt waar de ontwikkelingen razend snel gaan; de inperking van individuele vrijheden. Onder het mom van (schijn) veiligheid worden er wereldwijd tal van wetten gemaakt die de vrijheid van de individuele mens aan banden leggen. Onder het mom van diezelfde veiligheid worden er wetten gemaakt om mensen te controleren, te volgen en de informatie er over in enorme databanken op te slaan. Weer ander wetten beperken de bewegingsvrijheid. Denk aan Wilders die Engeland niet in mag omdat hij een bedreiging zou vormen. Nu is het Wilders en morgen ben jij het.
De conclusie die we in ieder geval kunnen trekken is dat de wereld waarin we leven enorm in beweging is en dat de zaken voor de gewone burger steeds complexer worden en dat zijn vrijheden steeds meer ingeperkt worden. De financiële wereld staat op instorten, de moslims en de christenen komen meer en meer tegenover elkaar te staan en de groep niet gelovigen groeit en groeit. Dat laatste wordt door de massamedia sterk in de hand gewerkt door geloof en alles wat daar mee samenhangt in het belachelijke te trekken. De wetenschap doet daar een schepje bovenop door alleen die zaken te aanvaarden die meetbaar en reproduceerbaar zijn. De massamedia probeert ons vooral te laten geloven dat de wereld “maakbaar” is, dat wij het zelf in onze eigen hand hebben. Zij zeggen: “Er is geen God die de Aarde en de mens geschapen heeft, het is alleen maar evolutie.”
De gemiddelde burger houdt zich hier allemaal verre van. Hij wil niet nadenken over moeilijke vragen. Hij wil met rust gelaten worden en zijn leven leiden. De mensen worden door de enorme bombardementen van informatie steeds onverschilliger. Van rampen met 100 of 1000 doden in een ver land kijkt niemand meer op. Het wordt waargenomen op de TV, in de krant gelezen en daarna volgt de routine van de dag. Dat het aantal mensen wat sterft tengevolge van kanker niet afneemt maar nog steeds groeit, leidt niet tot vragen. Dat de welvaart groeit (zeggen politici), maar dat tegelijk het aantal mensen wat naar een voedselbank moet sterk groeit verbaast niemand. Dat de gemiddelde leeftijd stijgt, maar dat de laatste levensjaren niet heel prettig zijn, daar denken we niet over na en we vinden het tegelijk normaal dat de pensioenleeftijd omhoog moet. Begrijpelijke uitleg van de politici waarom dit allemaal zo is, dat krijg je niet.
Wat kunnen we verwachten?
De antichrist komt aan het bewind doordat de hele aarde in chaos verkeert. We kunnen ook lezen in de Bijbel dat de antichrist slechts een beperkte tijd aan de macht zal zijn en dat zulks een verschrikkelijke tijd voor de mensheid zal zijn.
Als we naar het wereldtoneel kijken, dan moeten we erkennen dat veel van de zaken die in de Apocalyps beschreven worden overeenkomen met onze tijd. Maar als de mensheid na tweeduizend jaar nog steeds niet weet wie Jezus was, hoe zal men dan ooit weten wie of wat de antichrist is.
Hoe zal men hem dan herkennen, hem, want dat het een man zal zijn is vrijwel zeker. Het is de man die richting geeft aan de politiek op aarde. De vrouw wordt over vrijwel de gehele wereld buiten de politiek gehouden. Hier in het westen probeert de vrouw de gelijke van de man te worden en het gevolg is dat zij ook besmet wordt door macht en alles wat daarmee vergezeld gaat.
De Westerse beschaving gaat overwegend uit van het denkend doorvorsen van materiële wetmatigheden. Zolang de mensen bezig blijven het denken tot maatstaf te verheffen en proberen het ondoorgrondelijke met het denken te doorgronden, zolang zullen de mensen falen in hun pogingen. Als we het onmeetbare, het onzichtbare, langs de meetlat van het denken willen leggen, dan moet de uitkomst wel onjuist zijn. Pas als we stoppen met die arrogantie en bij de ontmoeting met het ondenkbare, “stil” zijn, hebben we kans om iets te ervaren dat voorbij het denken gaat. Voor de Westerse mens is juist deze voorwaarde lastig, moeilijk en onwelkom.
De Christus en de antichrist zijn twee krachten die gelijk doch volkomen tegengesteld zijn. Binnen het universum van de wereld waarin wij leven, heeft de mens altijd de vrijheid van keuze. Hij kan kiezen voor de Christus weg, maar ook voor de tegenpool daarvan. Het zijn steeds twee zijden van dezelfde munt. We kennen liefde, maar ook haat, warmte en kou, oorlog en vrede, arm en rijk, boven en beneden, droog en nat. Eindeloos kunnen we de paren van tegenstellingen opnoemen. De denkende mens meent steeds maar opnieuw dat hij een keuze moet maken. Terwijl de mens al kiezende door het leven gaat, meent hij dat het ervaren van het ongekende, van God, tot de mogelijkheden van zijn keuzes behoort. Hij verkeert in de waan dat als hij maar de juiste keuzes maakt er een moment zal komen dat hij het goddelijke zal ervaren.
Pas in de stoffelijke dood ervaart hij dat het niet ging om de keuzes, maar om het offer van het denken. In het sterven zelf wordt de mens afgenomen wat hij bij leven niet wilde of kon geven.
Het gaat niet om weten, om het hebben van iets, maar om een staat van Zijn. In de gang naar Zijn is hebben alleen maar ballast. De navolging van Jezus is daarom een Lijdensweg. Het is een Lijdensweg omdat het gaat om de onthechting van het Zelf. Het gaat om de overgave van het “ik”, de onttroning van het denken en de beleving van de onmacht. Het gaat om de ontlediging van het hart van alles waaraan het “ik” zich gebonden had.
Wij beleven nu de volheid van de tijd, het einde van een tijdperk en dus de overgang naar een nieuwe tijd. Daarom zal ergens in de wereld een mijlpaal geplaatst worden. Onze samenleving is geen samenleving. Men spreekt van vrijheid en gelijkheid, maar men werkt met dwang, individueel en collectief. Tegenwoordig leidt dit tot het ideaal van de computermaatschappij en als ultiem nagejaagd ideaal de Robot. Dit is de waanzin ten top, de absolute verloochening van het Leven.
Daar stelt God tegenover de Levende Mens, die zich bewust is van zijn Taak op deze dodenakker. De algemene Nood is de factor die de mensen zal scheiden in deze overgang. Deze Nood zal de mensen confronteren met hun Onmacht. De Onmacht zal de leiders en geleiden tot diepe ontmoediging brengen.