Het Nieuwe Denken

De Zwarte Adel en eerste moderne bank

“Enkel driehonderd man van wie elkeen weet dat al de anderen het lot van Europa bepalen. Zij selecteren hun opvolgers vanuit hun eigen entourage. Deze mannen hebben de middelen in hun handen een einde te maken aan de staatsvorm die zij onredelijk achten.”

(Walter Rathenau, politicus, joods zakenman en Rothschild adviseur tijdens de Weimar Republiek in Die Wiener Presse, 24 december 1921. Exact zes maanden erna op 24 juni 1922 vermoord.)

De wereld is in gijzeling. Sinds de kredietcrisis breiden de banken hun macht in sneltreinvaart uit door niet langer enkel de derdewereldlanden maar álle naties aan een wurgend schuldinfuus te koppelen. De fenomenale renteschulden verhalen overheden via belastingen op de burgers. Het doel is gecentraliseerde totaalcontrole. Het banksysteem is daarbij het fundament in de manipulatie naar een wereldregering met een wereldleger, wereldbank en wereldmunt. De macht van de bank is mogelijk omdat het bancaire geldsysteem is gebaseerd op een fantastische misleidtruc waarbij een selecte groep uit het niets ‘geld’ creëert en daarvan slechts een fractie in de bank (=computer) hoeft achter te houden, het zogenaamde ‘fractioneel bankieren’. Al eeuwenlang heeft men toegewerkt naar deze (digitale) werelddictatuur. Met het verdwijnen van het muntgeld en de koppeling van iedere persoon en al zijn (geld)transacties aan een persoonsnummer in een centrale database is het zover. In deel II de volgende etappe van vrijheid naar wereldfascisme.
Venetië als bakermat van de eerste moderne bank en thuishaven van de Zwarte Aristocratie

De eerste echte bank, zoals we die nu kennen, wordt in 1171 opgericht te Venetië. Daarvóór maakt men gebruik van geldwisselaars die geen leningen verstrekten. De Bank van Venetië is het resultaat van een te financieren oorlog tegen Genua en een gedwongen belasting waarmee de Venetiaanse Doge de bankkas van geld voorziet. De combinatie van bank, handel en veroveringstochten – waaronder de kruistochten georganiseerd en gefinancierd vanuit deze stadstaat – leggen de pijlers voor de enorme macht en welvaart van de sociale toplaag en de ontwikkeling van Venetië in de dertiende eeuw tot rijkste stad en financieel centrum van de toenmalige wereld.

De ‘Zwarte Aristocratie’ heeft in Genua en Venetië haar thuishaven. ‘Aristocrazìa’ of ‘Nobiltà Nera’ is de aanduiding voor Italiaanse adellijke families die historische banden met het Vaticaan hebben en soms pausen leveren. De zwarte adel wordt genoemd als onder meer financier van de Katholieke Kerk en kruistochten.iii Ook een aantal pausen afkomstig uit rijke bankiersfamilies behoort er toe. Een van de bekendste is bankier-Paus Innocentius XI (1611-1689), die een directe hand heeft in de ‘Glorious Revolution’ van Willem III van Oranje met zijn oprichting van de Bank of England (zie hierna). Een ander lid is paus Pius XII (1876-1958) ook wel bekend als de Nazi-paus, net als Innocentius telg uit een bankiersfamilie. Onderzoeksjournalist John Cornwell stuit bij zijn research voor zijn boek ‘Hitler’s Pope’ op de paus’ anti-Joodse houding vanaf het begin en betoogt dat zijn promotie van pauselijk absolutisme hem onverbiddelijk heeft gebracht tot zijn collaboratie met fascistische heersers.

De Aristocrazìa Nera zijn degenen die vanaf de twaalfde eeuw over internationale handelsrechten beschikken. De gepensioneerde, hooggeplaatste MI6 agent van de Britse geheime dienst, Dr. John Coleman die 25 jaar studie aan het onderwerp wijdde, zegt hierover:

“De eerste van drie kruistochten, van 1063 tot 1123, vestigde de macht van de Venetiaanse Zwarte Aristocratie en versterkte de greep van de rijke heersende klasse. De Zwarte Aristocratie verkreeg totaalcontrole over Venetië in 1171 [het jaar van oprichting van de Bank van Venetië], toen de benoeming van de doge [hertog] over werd gebracht naar wat bekend stond als de ‘Grote Raad’, welke bestond uit leden van de commerciële aristocratie; een totale triomf voor hen. Venetië is sindsdien in hun handen gebleven, maar de macht en invloed van de Venetiaanse Zwarte Aristocratie reikt ver over de grenzen en wordt thans in 1986 gevoeld in elke uithoek van de wereld. In 1204 gaf de oligarchische familie feodale enclaves uit aan haar leden en vanaf deze tijd dateert de grote opbouw van macht en drukuitoefening totdat de regering een gesloten corporatie werd van de leidende families uit de Zwarte Aristocratie.”

Coleman noemt in zijn artikel “Black Nobility Unmasked Worldwide” uit 1985, naast vijftien andere vorstenhuizen, als belangrijkste leden van de Zwarte Adel onder meer het Huis van Oranje (Nederland), Nassau (Duitsland/Luxemburg) en Guelph (Groot Brittannië).vii De Guelph-familie zou zich in Amsterdam hebben gevestigd vanuit Venetië via Duitsland en zich hebben vermengd met het (Duits-) Britse koningshuis.viii In de recentere geschiedenis wordt Prins Bernhard genoemd als sleutelfiguur, net als hij dat is voor de Bilderberggroep en 1001 Club.

De Commissie van 300 representeert de huidige zwarte adel

In zijn carrière als agent bij de inlichtingendienst stuit Coleman in Angola op een aantal topgeheime, geclassificeerde documenten die ongewoon expliciet de te volgen wereldpolitiek beschrijven. Verontwaardigd over de inhoud schrijft deze klokkenluider vervolgens “The Conspirators’ Hierarchy – The Committee of 300” waarin hij openbaart dat de wereldmacht berust bij een Commissie van 300 die hun wortels hebben in de ‘zwarte aristocratie.’

De Commissie van 300 representeert de ‘zwarte aristocratie’, zegt Coleman en zit “heel letterlijk bovenop alles in deze wereld”, schrijft hij in “The Conspirators’ Hierarchy.”x Hun doel nu en in het Venetië van de twaalfde eeuw is totaalcontrole, tegenwoordig met behulp van allerlei mondiale instituten gericht op centralisatie van macht. Coleman publiceert in zijn boek de lijsten van de ons welbekende organisaties voor wereldgezondheid, wereldvrede, wereldenergie, wereldvoedselvoorziening, wereldmilieu, wereldveiligheid en werelddemocratie. De sleutel ligt echter bij de banken. Op bladzijde 17 schrijft hij:

“De sleutel tot de succesvolle controle van de wereld is hun [=representanten Zwarte Aristocratie/Commissie van 300] vermogen om hevige economische recessies en uiteindelijke depressies te creëren en manipuleren. De Commissie van 300 is uit op sociale ontregeling op wereldschaal, gevolgd door depressies, als een weekmaker voor grotere dingen die gaan komen.”

De totaalcontrole is dus vooral financieel. ‘Creditinformation’ en ‘creditreporting’ over elke burger zijn daarbij cruciaal. Tegenwoordig zet men de elektronica in waarbij van oorsprong militaire techniek [als RFID], voor thuissituaties wordt gebruikt, zegt Coleman. De Pools-Amerikaanse politiek wetenschapper, staatsman en zionist Brzezinski, schrijft in opdracht van de Club van Rome al over beheersing van wat hij noemt, ‘the masses’ in zijn “The Technotronic Era”. ‘Total surveillance’ is de eerste vereiste van de Commissie van 300, aldus Coleman op bladzijde 69. Coleman definieert de Commissie van 300 als:

“Het ultieme geheime genootschap bestaand uit een onaantastbare heersende klasse, waartoe de Koningin van Engeland, de Koningin van Nederland [familie van de Guelphs/Winsors via George II], de Koningin van Denemarken en de koninklijke families van Europa behoren. Deze aristocraten besloten bij de dood van Koningin Victoria, de matriarch van de Venetiaanse Zwarte Guelphs dat, teneinde wereldwijde controle te verkrijgen, het noodzakelijk zou moeten zijn voor hun aristocratische leden om ‘in zaken’ te gaan op wereldschaal met niet-aristocratische, maar extreem machtige leiders van de corporaties en zo zouden de deuren naar ultieme macht geopend worden voor wat de Koningin van Engeland graag aanduidt als ‘the commoners’ (= de niet ‘blauw-bloedigen’).”

Op bladzijde 233 noemt Coleman het Huis van Oranje als een van de “instituten/organisaties uit verleden en heden, direct onder de invloed van de commissie van 300.” Op bladzijde 235 volgt koningin Beatrix. Ook Royal Dutch Shell, waarvan de koningin grootaandeelhoudster is (blz. 231), voormalig Shell directeur, Hitlervriend en -financier, de Nederlander ‘Sir’ Henri Deterding (blz. 234), almede de Nederlandse Bank (blz. 170) staan op de lijst van direct door de Commissie van 300 gecontroleerde instituten.

De Zwarte Adel, erfgenamen van de Khazaren?

Op hun beurt zou de Zwarte Adel zijn ontstaan door huwelijken tussen de Kahzaarse en plaatselijke elite, aldus onderzoekers als Coleman, Alan Watt en Ernest Millington.xiv De Khazaren vormen in de middeleeuwen een immens rijk van nomaden in Midden Rusland alwaar rond 740 om politieke redenen het joodse geloof als staatsgodsdienst is ingesteld.

Na het uiteenvallen van het rijk zwerven de enorme aantallen Khazaren of Chazars uit over Zuid en Oost Europa in een ‘diaspora’. De elite zou zich door huwelijken vermengd hebben met de lokale koningshuizen en kerkadel. Zo trouwt al rond 732 de Khazaarse prinses Tzitzak met de Byzantijnse keizer Constantijn. Bekend is ook keizer Leo IV (750-780), bijgenaamd ‘De Khazar’. De pausen uit de adellijke Medici-bankiersfamilie met filialen tot in De Nederlanden en bekend van hun strategische huwelijken en allianties, alsmede Paus Pius XII, zouden Khazaren zijn. Khazar zou bovendien keizer of prins betekenen en etymologisch verwant zijn aan het Griekse ‘Kaesar’, als variant gebruikt van het Romeinse ‘Caesar’ (uitspraak [‘kajsar]) op de Steen van Rosette.xvi Ook het Nederlandse ‘Keizer’ en Duitse ‘Kaiser’ tonen duidelijk verwantschap. Anderen menen dat het ‘dolen’ betekent, duidend op het nomadenbestaan van het volk. Khazar, als benaming van een nomadisch ruitervolk zou zijn overgegaan naar het Hongaarse ‘huszár’ of huzaar.

De erfenis van deze historie tot in het heden, beschrijft onder meer Arthur Koestler in “The Thirteenth Tribe – The Khazar Empire And Its Heritage”. Koestler is een joods-gelovige Hongaar, prijswinnaar voor uitzonderlijke contributie aan de Europese cultuur en gerespecteerd Commander of the British Empire. In zijn onderzoek traceert hij de Ashkenazi-wortels van zijn voorvaderen tot in Khazarië. Daarmee veegt het boek oude dogma’s van tafel. De publicatie in 1976 zorgt voor enorme verontwaardiging. Het zou antisemitisch zijn om te stellen dat het merendeel van de joods-gelovigen van Kaukasische oorsprong is en niet afstamt van een Arabisch (=Semitisch) volk wonend op een smalle bewoonde kuststrook genaamd Palestina. Dat alleen al het verschil in grootte van het minieme kustlandje en het immense Khazarenrijk dit aannemelijk maakt, doet de razernij enkel toenemen. Grote kranten brengen zijn naam in diskrediet. Biografen bezoedelen na Koestlers dood zijn grote reputatie. De belangrijkste Finse krant ‘Helsingin Sanomat’ – net als de meeste Nederlandse bladen en sociale nieuwssites als NUjij, eigendom van mediatycoon, Zionist, Bilderberger, trilaterist en CIA-agent Alvar Aatoo – publiceert op 31 december 1998 de claim van de tot dan toe onbekende zionistische schrijver David Cesarani in zijn debuut en enig bekende biografie “The Homeless Mind” (1998), dat Koestler in de vijftiger jaren verschillende vrouwen zou hebben verkracht. In 1983 worden de succesvolle Koestler en zijn vrouw dood in hun huis aangetroffen. Ondanks belangrijke inconsistenties is de conclusie: zelfmoord.

Na Koestler volgen meer publicaties. Een van de bekendste is die van Shlomo Sand, Israëlisch geschiedkundige, hoogleraar aan de universiteit van Tel Aviv en kind van Pools-joodse overlevers van de Holocaust. In zijn publicatie “Hoe het Joodse volk werd uitgevonden”, ontsluiert hij het verhaal van het “beloofde land en verbannen volk van God” als een mythe en toont hij aan dat de oorspronkelijke joden het voorgeslacht zijn van de huidige Palestijnse Semieten (=Arabieren). De huidige joods-gelovigen zijn afstammelingen van bekeerde Europese, Russische en Afrikaanse groepen, die net als de huidige christenen en moslims gewoon afstammelingen zijn van bekeerlingen en niet noodzakelijkerwijs tot één ras behoren, betoogt hij. Een tirade aan antisemitisme-beschuldigingen is zijn deel. Alsof het om een ernstig delict gaat in plaats van een poging tot discussie, trekt men Sands moedige poging in de sfeer van ‘Holocaust denial’. Het maartnummer van The Journal of Israeli History van 2009 noemt Sand een “Jewish People denier.”

Andere studies tonen dat Koestler en Sand gelijk hebben. Genetisch onderzoek blijft met bewijzen komen dat de Ashkenazi’s geen genetische verbinding hebben met de Semitische volken van het Midden-Oosten. Meer dan dat: de Hebreeuwen uit het Midden-Oosten en de Palestijnen zijn genetisch identiek en hetzelfde volk, behalve mogelijke culturele verschillen. In The Observer van 25 november 2001 schrijft Robin McKie hoe een cruciaal wetenschappelijke artikel dat deze genetische overeenkomst aantoont, verwijderd is uit een toonaangevende krant na beschuldigingen van antisemitisme en ongepastheid. In dit paper, getiteld “The Origin of Palestinians and their Genetic Relatedness with other Mediterranean Populations”, stellen de onderzoekers:

“In overeenstemming met eerdere studies, vond het team geen gegevens om het idee te ondersteunen dat Joodse mensen genetisch te onderscheiden zijn van andere mensen in de regio. Door deze bevindingen, stelt het team de claims ter discussie dat joden een apart, uitverkoren volk zijn en dat judaïsme enkel overgeërfd kan worden.”

De afleidingstruc en perfecte ‘cover up’: een zondebok en gezicht naar het publiek

Treden de Tempeliers en jezuïeten, waaronder de Zwarte Aristocratie, op als intermediairs voor de overheid en kerk, voor het volk zijn er de geldwisselaars. Zij zijn het gezicht naar het publiek en daardoor tevens de windvangers. Na het opheffen van de Tempelorde wordt hun belang steeds groter.

Hoewel het christelijke geloof van destijds het heffen van rente beschouwt als woekerpraktijk, vinden de grote financiële centra als Venetië, Florence, Genua en Pisa hun commerciële belangen belangrijker. Zij staan daarom een selecte groep niet-christenen toe geld tegen rente te lenen. De betreffende groep neemt haar toevlucht tot de handel en geldmarkt daar zij om geloofsredenen niet worden toegelaten tot de beroepsgilden. Volgens de christelijke mythologie zijn zij namelijk verantwoordelijk voor de kruisiging van Jezus. Voor christenen is rente-inning verboden en de Tempeliers zijn uit de openbaarheid getreden, waardoor de geldhandel van West Europa in hun handen valt. Geldwisselaars uit deze groep voornamelijk joden, in het bijzonder uit het Italiaanse Lombardije, trekken weldra in Europa van stad naar stad en zetten daar wisselkantoortjes of ‘Lommerds’ op. De rente bedraagt in de Venetiaanse beginperiode 15 %.

De groep als geheel fungeert al eeuwenlang als zondebok en voorwerp van vervolging en haat, zodat de werkelijke manipulators achter het wereldtoneel buiten schot kunnen blijven. Bekend is de karikaturale voorstelling van een representant als de rijke Shylock in Shakespeare’s komedie “De koopman van Venetië” (1596). Desondanks is de invloed van vertegenwoordigers uit deze bevolkingsgroep op het geldsysteem wel degelijk groot. In Toscane zijn zelfs alle banktransacties in handen van Jehiel van Pisa.

Vanaf de veertiende eeuw gaat het bergafwaarts. De elite uit de Italiaanse financiële centra verhuist naar elders. Naar een vochtig, noordelijk land dat ondanks het klimaat de perfecte basis vormt voor de uitbreiding en centralisering van macht…

Met dank aan: Fr. Zegers

Zie ook: Anarchiel