Een geldsysteem met schulden

De onbekwaamheid van de zuiver dierlijke gedachtegang van de overheden ligt duidelijk voor de hand; ze leenden bij ons geld tegen rente en dachten er niet aan, dat zij hetzelfde bedrag, vermeerderd met de rente, uit de schatkist moesten nemen om de schuld aan ons in te lossen. Zou het niet veel eenvoudiger geweest zijn, het geld door de belastingbetalers te doen opbrengen, aan wie zij geen rente moeten betalen? Dat juist bewijst bet overwicht van onzen geest, dat wij er in geslaagd zijn de staten de betekenis van de staatsleningen zo voor te stellen, dat zij daarin zelfs voordeel voor zichzelf zagen.

Illuminatie Protocol

 

Door de nalatigheid in de leiding van de staatszaken, door de omkoopbaarheid van de ministers, door de onbekwaamheid in economische vraagstukken hebben de regeringen landen dermate in de schuldslavernij van onze banken gebracht, dat zij hun schulden nooit zullen kunnen betalen.

Het geldsysteem door Donald geïntroduceerd op het eiland zorgde er voor dat de kleine gemeenschap verdronk in schulden door de ontwikkeling en rijkdom die zijzelf hadden gecreëerd.

Gebeurt dit op dit moment niet overal in de hele wereld?

Nederland is op dit moment in ware rijkdom toch veel rijker dan 50 of 100 jaar geleden? Maar als je de staatschuld vergelijkt met de schuld van 5 10 50 of 100 jaar geleden dan zie je dat deze schuld alleen maar gigantisch is toegenomen!

De Nederlanders hebben door hun eigen arbeid en kennis die rijkdom verkregen. Maar waarom moeten zij collectief boeten voor het resultaat van hun werk?

Denk eens aan de scholen, de wegen, bruggen, viaducten en alle overige overheidsgebouwen. Wie bouwde dat allemaal? Wie voorzag hen van materiaal en personeel. En waarom kunnen die mensen die wegen en bruggen en gebouwen maken? Omdat anderen in de voedselindustrie of de kledingindustrie werken en de andere mensen van het nodige voorzien.

De hele bevolking is aan het werk voor verschillende producten en doelen. Maar wat zien we? Overal worden de burgers belast met belasting. Belasting op de scholen, ziekenhuizen, wegen en bruggen en alle andere publieke voorzieningen. Je moet dus betalen voor iets wat door het collectief is geproduceerd.

Je betaalt dus dubbel!

En dat is nog niet alles. De bevolking betaald meer dan de prijs die nodig is voor de productie. Hun eigen productie – ware rijkdom – is een schuld geworden die bovendien nog weer belast wordt met rente. Wanneer de jaren verstrijken kan de totale rente de hoeveelheid schuld overstijgen. Daardoor kan het gebeuren dat je twee tot drie keer het bedrag betaald van wat het ooit heeft gekost.

Behalve overheidsschulden zijn er ook industriële schulden, ook belast met rente. Daardoor stijgen de prijzen van de producenten. Zouden ze dat niet doen, dan zouden ze op termijn failliet gaan.

Zowel de overheidsschulden als de industriële schulden, plus de rente worden door de Nederlandse bevolking betaald om het systeem draaiende te houden. We betalen belasting voor de staatsschuld en een toevoeging op de prijs voor industriële aankopen. De prijzen stijgen terwijl de bestedingsruimte verdwijnt door de belasting.

Een tiranniek systeem

Aan mijn laatste beschouwing wil ik nu een uitvoerige uiteenzetting over de binnenlandse leningen toevoegen. Over de buitenlandse leningen zal ik niet meer spreken; ze hebben onze zakken met het geld van de volkeren volgepropt; in onzen staat echter zullen er geen buitenlandse leningen meer zijn.

Illuminatie Protocol

Dit en vele andere feiten zijn een indicatie voor een geldsysteem wat ons beheerst in plaats van ons te dienen. Een systeem om de mensen te beheersen, zoals Donald het eiland beheerste.

Als de geldheren weigeren ons te lenen, of als hun voorwaarden niet haalbaar zijn voor de mensen en de bedrijven, wat gebeurt er dan? Dan worden projecten geschrapt, ongeacht hoe belangrijk ze zijn. Bedrijven stoppen met investeren, de werkeloosheid neemt toe. En de mensen die nog iets hebben moeten meer belasting betalen om de werkelozen aan het werk te helpen.

Kun je een nog tirannieker stelsel bedenken?

En dit is nog niet alles. Het geldsysteem brengt niet alleen de producenten in schuld, of verlamt het systeem door het weigeren van gelden voor productie die nodig zijn, maar ook is het een uitermate geschikt middel voor de verdeling van de goederen.

Ondanks dat fabrieken, winkels en warenhuizen vol met goederen liggen en alles voorhanden is voor nog meer productie, worden de goederen die al geproduceerd zijn steeds minder gedistribueerd.

Je kunt alleen kopen wat je kunt betalen. Bij toename van de productie moet er ook een toename in de portemonnee van de mensen zijn. Dat is niet het geval. De prijs van geproduceerde goederen is altijd hoger dan de hoeveelheid geld in omloop. Dat is natuurlijk zo door het gekozen geldsysteem. Er is geen enkele voorziening om de kloof tussen productie en hoeveelheid geld in omloop te dichten.

Zolang de banken het geld beschikbaar stellen voor nieuwe leningen is er weinig aan de hand. Maar wat gebeurt er tijdens perioden van zogenaamde crisis? Dan worden de regels ineens veranderd en stellen de banken minder geld beschikbaar. Het gevolg is natuurlijk dat projecten niet meer doorgaan. Bedrijven nemen minder mensen aan en ontslaan zelfs mensen. De mensen die ontslagen worden komen ten laste van de gemeenschap en die moet meer belasting gaan betalen om de werklozen aan geld te helpen. De verhoogde belasting zorgt er weer voor dat de prijzen omhoog gaan.

De capaciteit om te betalen is niet gelijk aan de capaciteit van de productie. Financiën en realiteit werken niet samen.

De Bank van Amsterdam (BvA)

Geld is van origine een rekeneenheid om de basis van de economie en de ruilhandel, mogelijk te maken. In het geldsysteem van het Romeinse Rijk (RR) lag het recht van munt slaan en uitgifte exclusief bij de staat. De strikte vuistregel die hierbij werd gehanteerd, was dat de uitgifte werd beperkt totdat de waarde steeg tot boven de waarde van het metaal zelf. Opmerkelijk is dat vanaf de tijd van Julius Caesar tot de val van het RR de waardeverhouding (de ratio) van goud:zilver constant 1:12 was gebleven. Vanaf de val van het RR tot in de 17e eeuw kwam het recht van munt slaan en uitgifte bij de vorsten van het westelijk deel van Europa terecht, alsook het zelf bepalen van de ratio.

Aangezien deze figuren meer aan zichzelf dachten dan aan de burgers werden vele onderlinge vetes uitgevochten. Daar was natuurlijk veel geld voor nodig en de hoeveelheid geld die in omloop was, was natuurlijk maar beperkt. Deze machthebbers hadden dus een chronisch geldtekort wat ze aanvulden door munten bij te maken. Dat ging natuurlijk maar beperkt goed. Zodra de mensen door hadden dat er meer munten in omloop waren dan dat er goud was, stegen de prijzen.

Nederland was één van de eerste landen in de wereld waar papiergeld in de vorm van een kartonnen dollar in 1572, werd uitgegeven door de Stad Leiden. Vanaf 1609 veranderde het systeem ingrijpend. Toen werd de stichting van de Bank van Nederland (BvA) een privé onderneming. De werkwijze van deze bank stond aan de basis van het moderne westerse banksysteem.

Zolang het door de wet geregeld werd bepaalde het aantal munten van een geldeenheid de prijzen, maar na de 17e eeuw vormde de wet geen onderdeel meer van de waardering. Het instituut geld brokkelde af qua betekenis, doordat de regering de controle over geld was kwijtgeraakt.

Zolang regeringen zelf verantwoordelijk zijn voor de aanmaak van geld is er welvaart en soevereiniteit in een land. Voorwaarde is natuurlijk dat er een regering is die door het volk gekozen is en ook daadwerkelijk de belangen van het volk serieus neemt. Als het systeem in handen komt van particulieren verliest een land zijn soevereiniteit.

In 1795 trof een plunderende Franse koning een lege BvA aan, doordat de BvA in het geheim de goud - en zilverstaven had uitgeleend die aan haar cliënten toebehoorden. In 1816 werd de opvolger De Nederlandse Bank (DNB) opgericht, gebaseerd op de statuten en werkwijze van de Bank of England, ook een privéonderneming.

Hoewel DNB in reacties, net als leden van de regering doen voorkomen dat DNB in 1948 genationaliseerd is, is dat niet geheel juist. Tot op de dag van vandaag is de aandelen verdeling 50 % bij de staat - echter zijn dit certificaten, d.w.z. aandelen zonder zeggenschap. De andere 50 % zijn in handen van banken. In veel landen is het trouwens verboden om vragen te stellen over de werkwijze van de Nationale Banken.

Dat de macht van de staat beperkt is, kan verder opgemaakt worden uit de raad van commissarissen. De staat kan één van de 9-12 commissarissen benoemen. De overigen worden alsmede de voorzitter worden benoemt door de aandeelhouders.

Als de staat zoals wordt beweerd de enige aandeelhouder zou zijn, zouden alle commissarissen door de staat worden benoemd.

Uiteindelijk maakt het niet zoveel uit of een centrale bank in particuliere handen is of door de staat wordt bestuurd. In vrijwel alle landen van de wereld hebben de centrale banken vergaande bevoegdheden inzake de geldcreatie. Centrale banken hebben de macht verkregen om te bepalen hoeveel geld er gemaakt wordt, hoe hoog de inflatie is, hoe hoog de rente is en aan welke regels de andere banken zich moeten houden. Met deze macht kunnen ze de economie beïnvloeden. Ze hebben wetten verworven om die macht uit te oefenen. Wanneer ze financieel van anderen afhankelijk zouden zijn, zou hun macht snel weer af kunnen nemen. Daarom zorgen zij voor hun eigen inkomsten.

Centrale banken verkrijgen hun inkomsten uit monetaire operaties. Een belangrijke bron van inkomsten bestaat uit geld ontlenen wanneer de rente laag is en geld uitlenen wanneer de rente hoog is. Als monetaire operatie is de bedoeling als volgt. Wanneer de rente bij commerciële banken te ver wegzakt, (te weinig vraag naar leningen) dan leent de centrale bank grote hoeveelheden geld van de banken. Op deze manier blijft er minder geld in omloop. Daardoor zal de vraag naar leningen weer toenemen en zal de rente bij de banken ook weer stijgen. In andere tijden, wanneer de rente van commerciële banken te hoog wordt, leent de centrale bank geld aan banken, waardoor die aan de grote vraag naar leningen kunnen voldoen en uiteindelijk de rente weer zakt. Hoe groter de verschillen in rente tussen het lenen en uitlenen, des te groter de winst voor de centrale bank.

Voor het verkrijgen van inkomsten uit deze operaties is inflatie essentieel. Zonder inflatie zou de rente namelijk zeer laag blijven. Er zou nauwelijks verschil zijn tussen hoge en lage rente. Samenhangend met deze handel vergroot de centrale bank ook haar balans. Ze koopt meer waardepapieren in (leent meer geld uit) dan dat zij waardepapieren verkoopt.

Veel centrale banken stellen, dat zij de inflatie rond de 2 procent willen houden. Hier bedoelen deze centrale banken een toename van 2 procent in de Consumenten Prijs Index van hun land, niet de echte inflatie van de geldmassa, die in de regel veel hoger is.

De bankwet van 1998

De Nederlandse Bank (DNB) is door de wijziging van de Bankwet in 1998 formeel geheel onafhankelijk geworden van de staat. Deze wijziging was noodzakelijk opdat de DNB toe kon treden tot het stelsel van de Europese Centrale Banken. Feitelijk, betekent het de volledige overdracht aan de Europese Centrale Bank. Vanaf dat moment mag een land niet zelf meer de gelduitgifte regelen.

Hoewel de bank formeel een NV is, hoeft zij niet aan de verplichtingen te voldoen die een NV heeft. Uitdrukkelijk staat er dat Artikel 153 boek 2, van het Burgerlijk Wetboek niet van toepassing is. In het bewuste Artikel wordt het volgende bepaald:

Een naamloze vennootschap moet, indien het volgende lid op haar van toepassing is, binnen twee maanden na de vaststelling van haar jaarrekening door de algemene vergadering van aandeelhouders ten kantore van het handelsregister opgaaf doen, dat zij aan de in dat lid gestelde voorwaarden voldoet. Totdat artikel 154 lid 3 van dit Boek toepassing heeft gevonden, vermeldt het bestuur in elk volgend jaarverslag wanneer de opgaaf is gedaan; wordt de opgaaf doorgehaald, dan wordt daarvan melding gemaakt in het eerste jaarverslag dat na de datum van die doorhaling wordt uitgebracht.

DNB hoeft derhalve onder andere geen jaarrekening te publiceren.

Artikel 104 van het Verdrag van Maastricht 1992 bepaalt daarnaast ondubbelzinnig:

1. Het verlenen van voorschotten in rekening-courant of andere kredietfaciliteiten bij de ECB of de centrale banken van de Lid-Staten, (hierna nationale centrale banken’ te noemen), ten behoeve van Instellingen of organen van de Gemeenschap, centrale overheden, regionale, lokale of andere overheden, andere publiekrechtelijke lichamen of openbare bedrijven van de Lid-Staten, alsmede het rechtstreeks van hen kopen door de ECB of nationale centrale banken van schuldbewijzen, zijn verboden.
2. Het bepaalde in lid 1 is niet van toepassing op kredietinstellingen die in handen van de overheid zijn en waaraan in het kader van de liquiditeitsvoorziening door centrale banken dezelfde behandeling door de nationale centrale banken en de ECB wordt gegeven als aan particuliere kredietinstellingen.

De centrale bank is in het geheel niet gehouden om de regering van krediet te voorzien, de centrale bank kan ook niet gedwongen worden zulk een krediet te verschaffen.

Regeringen kunnen dus alleen maar aan geld komen door dit te lenen van particuliere banken. Samen met die volledige overdracht van DNB aan de Europese Centrale Bank (ECB) wordt het voor een land totaal onmogelijk om schuldloos zijn eigen economie van geld te voorzien. Nederland kan dus sinds 1998 niet meer zelfstandig de hoeveelheid geld wat in omloop is regelen.

Met deze door de Europese wet gelegaliseerde diefstal is de ECB een kopie geworden van de Amerikaanse Federale Reserve (FED). De staatsschuld en het belastingstelsel zijn nu de middelen bij uitstek geworden van de internationale bankiers. Zij bepalen nu de inflatie, de belasting en de arbeidsdwang. In feite zijn de internationale bankiers de baas over elk land wat met dit (hun) geldsysteem werkt.

De Toren van Basel

Het IMF wordt aangestuurd door een bijzondere bank. Deze bank wordt de toren van Basel genoemd, naar de gelijknamige toren in de stad Basel. Deze bank wordt door een extreme geheimhouding omgeven. De bank bevindt zich op eigen grond en geniet een volledige onschendbaarheid. De politie heeft geen enkele bevoegdheid om de leden van de bank aan te houden of hun bezittingen te doorzoeken. Politie, nog leger, nog geheime dienst mogen snuffelen in de stukken of archieven van deze bank.

Tienmaal per jaar, Eenmaal per maand, met uitzondering van augustus en oktober, arriveert er een kleine groep welgeklede mensen in Basel, Zwitserland. Zij dragen een klein koffertje en een attaché - bag en checken discreet in het Euler Hotel, tegenover het Centraal Station. Zij komen van verre steden als Tokio, Londen en Washington voor een regelmatige ontmoeting in de meest exclusieve, geheime en machtige supernationale club ter wereld.

Elk van de ongeveer 12 bezoekende leden heeft zijn eigen kantoor in de club met eigen telefoonverbindingen met hun thuisland. De leden worden bediend door een vaste staf van ongeveer 300 personen, waaronder begrepen chauffeurs, chefs, bewakers, boodschappers, tolken, secretarissen en onderzoekers.

Ook staat hen een briljant documentatiesysteem en een aantal ultramoderne computers ter beschikking, evenals, even buiten Basel, een exclusieve club met tennisvelden en een privé-zwembad.

Het lidmaatschap van die club is voorbehouden aan een handvol machtige mannen die dagelijks de rentestanden, de beschikbaarheid van kredieten en de geld- en valutacirculatie van hun land bepalen.

Zij omvatten de presidenten van de (particuliere) U.S. Federal Reserve Bank, de Bank van Engeland, de Bank van Japan, de Zwitserse Nationale Bank en de Duitse Bundesbank.

De club heeft voor haar manipulaties minstens 120 miljard Euro ter beschikking en de baten daarvan dekken ruimschoots de kosten. De plaats waar deze club samenkomt in Basel, is een uniek financieel instituut, genaamd De Bank for International Settlements, de B.I.S. De B.I.S. werd aanvankelijk gevestigd in mei 1930 door bankiers en diplomaten van Europa en de Verenigde Staten om de Duitse herstelbetalingen te regelen, maar ontwikkelde zich mede door hun grote goudvoorraad en de geschikte mogelijkheid om goud in bewaring te geven en te nemen, tot "een bank voor de Centrale Banken", waar de mensen achter de schermen, steeds grotere invloed verwierven.

Na de tweede wereldoorlog werd de B.I.S. de voornaamste beheerder van de Europese en Amerikaanse geldwaarden en, achter de schermen, de machtigste en ook de gevaarlijkste ontmoetingsplaats voor bankiers van de Centrale Banken.

En zoals te verwachten was, kwam de leiding in handen van de Amerikaanse FED, het orgaan van de CFR met respectievelijk als voorzitter Paul Volcker of Henri C. Wallach op elk Basel weekend, die beiden volgens 'de gegevens van de brochure "The Insiders" als leden van de CFR genoemd worden.

Tot dusverre was geheimhouding het belangrijkste parool, maar in 1977 werd die anonimiteit tegen de zin van de meeste leden min of meer opgeheven en werd een nieuw 18-verdiepingen hoge torenflat gebouwd, die al spoedig bekend werd als 'De Toren van Basel". Dr. Fritz Leutwiler, de president zowel van de B.I.S. als van de Zwitserse Nationale Bank, zei: "Als het aan mij had gelegen, zou die nooit gebouwd zijn".

Het nieuwe hoofdkwartier heeft een prima airconditioning en is geheel selfsupporting met inbegrip van een atoombomvrije kluis en kelder, een eigen ziekenhuis en kilometerslange, archiefruimten, voorzien van de modernste middelen. 'We proberen een compleet clubhuis te verschaffen voor de bankiers, een "huis-ver-van-huis" met alle denkbare comfort en voorzieningen. "

Evenals de Verenigde Naties, de Illuminatie en de CFR is de organisatie te vergelijken met een serie "chinese doosjes", de èèn past in de andere, tot men aan de kern komt. De eerste doos in de bank is de staf van directeuren, afkomstig van de 8 Europese Centrale Banken (Engeland, Zwitserland, Duitsland, Italië, Frankrijk, België, Zweden en Nederland), die bij elk "Baselweekend" dinsdagsmorgens bij elkaar komen.

De leiding onderhoudt contacten met Oost-Europese landen, verschaft de middelen voor de I.M.F. en de E.U. Voor de contacten met de gehele wereld is een andere Chinese doos genoemd, de Groep van Tien of de G-10. Deze heeft eigenlijk elf fulltime leden, vertegenwoordigend de acht Europese Centrale Banken, de U.S. FED., de Bank van Canada en de Bank van Japan. Het heeft ook een onofficieel lid, de gouverneur van de "Saudi-Arabian Monetary Authority". Deze groep komt ook aardig overeen met de belangensfeer van de Trilaterale Commissie.

Deze machtige groep, die het grootste deel van het uitwisselbare geld van de wereld beheerst, ontmoet elkaar op de maandagmiddag na het Basel-weekend. Hier worden de wereldgeldzaken besproken en beslist.

De binnenste cirkel bestaat uit ongeveer een half dozijn machtige bankiers die de internationale geldmarkt beheersen, te weten Pohl, Volcker en Wallach van de U.S. FED, Leutwiler van de Zwitserse Nationale Bank, Lamberto Dini van de Italiaanse Bank, Hazuo Mayekawa van de Bank van Japan en de gepensioneerde Lord Gordon Richardson die de G-10 ontmoetingen heeft geleid de laatste tien jaar. Ook hierin herkent men de belangrijkste mensen van de TrilateraIe Commissie.

Toen Leutwiler president van de B.I.S. werd in 1982, drong hij er op aan dat geen enkele regeringsfunctionaris tot de Basel-weekends zou worden toegelaten.

Ondanks hun invloed en adviserende stem draagt de B.I.S. in feite geen enkele directe verantwoordelijkheid voor de enorme schuldenlast die de vele landen aan de Westerse bankwereld heeft. De banken zelf dragen het risico, niet de B.I.S. De geheime invloed van deze organisatie is voelbaar, niet herkenbaar. Het niveau van de onderscheiden leden garandeert het geheime karakter ervan.