|
woensdag 12 september 2007 |
De reguliere media maakt complot denkers altijd belachelijk. Toch is de werkelijkheid altijd weer erger dan de stoutste fantasie doet vermoeden! Op 11 september kunnen we in een Brabants dagblad een opmerkelijk stukje vinden over Joegoslavië.
In Joegoslavië is een document opgedoken met de handtekening van Richard Holbrooke en Karadzic. Uiteraard wordt de echtheid van het document door iedereen ontkend, maar er is nu ook een boek verschenen van Florence Hartmann, die tussen 2002 en 2006 woordvoerster van hoofdaanklager Carla del Ponte van het Joegoslavië-tribunaal was. Een boek met als titel Vrede en Bestraffing. Hartmann's relaas is één lange aanklacht tegen de VS, Rusland, Frankrijk en Groot-Brittannië die het tribunaal misbruiken voor hun eigen politieke doeleinden.
De media zal ook na het lezen van het boek en de wetenschap dat Amerika Milosevic helemaal niet in de Haag wilde hebben amper aandacht geven. Op de politiek hoeven we al helemaal niet te rekenen want die liegt toch altijd.
Maar dit soort berichten bevestigt toch wel heel duidelijk dat de plotselinge dood van Milosevic misschien niet helemaal natuurlijk was. Het geeft ook een duidelijke verklaring waarom de oorlogsmisdadigers uit Joegoslavië maar niet gevonden kunnen worden.
Bestudering van de geschiedenis leert ons in ieder geval dat regeringen heel de geschiedenis door hun volk hebben misleid, vermoord en uitgebuit, maar in Nederland en andere zogenaamd vrije landen geloven we niet dat “onze” regering zo iets doet.
Mensen ontwaak en ontwaak snel voordat je met een chip in je lijf rondloopt, want dan hoeft het niet meer.
Simon
Uit: BN DESTEM 11-09-2007
Joegoslavië-tribunaal als schaamlap
door Carel Goseling
Dinsdag 11 september 2007 - DEN HAAG - Op 22 maart jongstleden publiceerden Servische kranten een opmerkelijk verhaal. De oud-president van Bosnisch-Servië, Radovan Karadzic, had op 5 mei 1996 een akkoord gesloten met de Amerikaanse gezant voor ex-Joegoslavië, Richard Holbrooke. Karadzic, gezocht wegens volkerenmoord, trok zich terug uit de politiek in ruil voor 600.000 dollar en een door de VS gegarandeerd veilig en anoniem bestaan.
De kopie van de overeenkomst uit 1996 waarin staat dat Karadzic zich uit de politiek zal terugtrekken in ruil voor 600.000 dollar en een door de VS gegarandeerd veilig en anoniem bestaan. foto GPD
Met andere woorden: hij zou onvindbaar blijven. Het verhaal had afgedaan kunnen worden als nep, ware het niet dat de bladen er een kopie van de overeenkomst bij afdrukten, inclusief handtekeningen van beide hoofdrolspelers. Bovendien werd de overeenkomst bevestigd door de echtgenote van Karadzic en zijn broer. Maar ook door een oud-topambtenaar van het Joegoslavische ministerie van Buitenlandse Zaken en ex-premier Gojko Klickovic van Bosnisch-Servië.
In antwoord op Tweede Kamervragen meldde minister Verhagen (Buitenlandse Zaken) op last van de VS dat de overeenkomst niet bestond. Holbrooke was ook 'zeer ontstemd' en had de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rice verzocht het bestaan van het akkoord 'publiekelijk te ontkennen'.
Afgelopen weekeinde publiceerde Florence Hartmann, tussen 2002 en 2006 woordvoerster van hoofdaanklager Carla del Ponte van het Joegoslavië-tribunaal, een boek met als titel Vrede en Bestraffing. Hartmann's relaas is één lange aanklacht tegen de VS, Rusland, Frankrijk en Groot-Brittannië die het tribunaal misbruiken voor hun eigen politieke doeleinden.
Hartmann vertelt over Amerikaanse activiteiten die erop waren gericht de arrestatie van Karadzic (en Mladic) tegen te houden. In 1997 weerhield de toenmalige VS-president Clinton zijn Franse collega Chirac ervan actie te ondernemen tegen Karadzic.
Volgens Clinton zouden de Russen de arrestatie van Karadzic tegenhouden uit angst voor 'onthullingen' over de rol van Milosevic bij de strijd in Bosnië-Herzegovina. De Russen lieten Karadzic zelfs enige maanden 'verdwijnen' naar Wit-Rusland, stelt Hartmann.
Later beweerden de Amerikanen overigens dat Chirac zelf een deal met Karadzic en Mladic had gesloten: jullie worden niet aangepakt mits twee Franse luchtmachtpiloten worden vrijgelaten. Hetgeen gebeurde.
In 2002 weigerden de Amerikanen informatie over sinds 1995 afgeluisterde telefoongesprekken op de Balkan. Voor dat afluisteren hadden de Amerikanen twee geheime bases in Kroatië, aldus Hartmann.
Ze stelt ook dat de VS in 2004 de arrestatie van Karadzic voorkwam door zware diplomatieke druk op de Serviërs uit te oefenen en het sturen van een helikopter naar de plaats waar Karadzic zich bevond. Een jaar later dook een CIA-agent op bij de Bosnisch-Servische politie-eenheid die de familie Karadzic in de gaten hield. Daar moesten ze op last van het Joegslavië-tribunaal mee stoppen, was de mededeling. Later sprak Washington van 'een communicatiefoutje'.
Hartmann stelt dat de grote mogendheden er geen baat bij hebben als Karadzic en Mladic in Den Haag getuigen. Er zou te veel bekend kunnen worden over de rol van de grote landen bij de strijd in Bosnië-Herzegovina en met name over het voorkomen van de genocide bij Srebrenica.
Volgens Hartmann waren de wereldmachten ook helemaal niet blij met de arrestatie van Slobodan Milosevic, een actie van de toenmalige Servische premier Zoran Djindjic, zonder ruggenspraak met de grote mogendheden. Vanaf de start van het proces-Milosevic werd Del Ponte vooral vanuit Washington en Londen tegengewerkt, schrijft Hartmann. Stukken kwamen niet en getuigen kregen geen toestemming naar Den Haag te gaan. Via 'eigen' mensen in de staf van het tribunaal werden de hoofdsteden permanent op de hoogte gehouden. Alle documenten van Del Ponte gingen meteen naar Washington en Londen. Met name de rol van Milosevic in Bosnië-Herzegovina moest verborgen blijven, meent Hartmann. Zij wijst erop dat Del Ponte uiteindelijk wel stukken kreeg van de Servische generale staf maar die werden als 'geheim' bestempeld en dus onbruikbaar in het proces.
Hoezeer de grootmachten de gang van zaken bij het tribunaal beïnvloedden en het werk van Del Ponte hinderden, wilde de hoofdaanklaagster duidelijk maken in haar slotpleidooi bij het proces-Milosevic. Dat mislukte door de plotselinge dood van de oud-president van Servië, in zijn cel in de gevangenis van Scheveningen in maart 2006.
"Het Joegoslavië-tribunaal werd opgezet als reactie op de internationale verontwaardiging over de misdaden in ex-Joegoslavië, maar het was niet de bedoeling dat het ook echt ging werken. Het mocht alleen op papier bestaan als een drukmiddel. Het tribunaal heeft daar altijd tegen gevochten. Ik vertel over die strijd", aldus Hartmann.
Een strijd die verloren lijkt. Op 1 januari 2010 sluit het tribunaal. Op last van de VS, Rusland, Groot-Brittannië en Frankrijk.
|
